Has a Palace Coup Turned Into a Real Revolution?

The Gezi Park uprising in Turkey started by accident. As documented in this video, on May 27, a handful of environmentalists from the Taksim Solidarity group, who were warned by one of their members that construction  machinery was moving in, tried to stop the uprooting of the trees on the north side of the park, across the Divan Hotel. That night, around 50 environmentalists camped in the park and were assaulted brutally by the police the next day, when the iconic “girl in the red dress” picture was taken. In response to the police violence, the sit-in grew in size and the police attacked with even greater brutality on May 29 at 5 AM, gassing people in their sleep and burning their tents. Turks being a nation of inveterate tweeters and Facebook addicts, the protest movement then went viral and spread spontaneously to the whole country.

 Turkish riot policeman uses tear gas during a protest in central Istanbul
Ceyda Sungur, associate professor of urban planning, being sprayed with pepper gas.


Dawn raid on Gezi Park on May 29

The Red Dress lady as a symbol of police brutality against innocents (she is actually Ceyda Sungur, associate professor of urban planning at the Technical University of Istanbul) combined with Erdogan’s brash taunts that he would build the replica Ottoman barracks regardless of the protests, and add a mosque for good measure, simply enraged the 53,4% of Turks who did not vote for the AKP. The police crackdown and Erdogan’s verbal provocations were what created the nationwide protest movement from scratch.

Who ordered the police crackdown?

It emerged in a June 18 TV interview with Canan Barlas, a journalist with inside links to the AKP leadership, that these assaults on peaceful demonstrators were not ordered by Erdogan. However, the police crackdown was consistent with a pattern of increasing police brutality and official intolerance in Istanbul that started with the banning of the May Day march in Taksim square. Insult was heaped on injury when football holligans celebrated the victory of their team in Taksim on April 27, even shooting weapons in the air, with no police interference whatsoever. However when demonstrators tried to celebrate May Day on Taksim, hundeds were injured by the police.

Police crackdown on May 1, 2013

The author of the May 1 crackdown, Interior Minister Muammer Güler, aka “Neckless Muammer” aka “Chemical Muammer,” publicly boasted about its success in the national media. As former governor of Istanbul, he took a particular interest in the city and in equipping its police with the latest “nonlethal” chemical weaponry. He overruled both the current governor Hüseyin Avni Mutlu, a timid yes-man, and the Chief of Police Hüseyin Çapkin, formerly chief of police of İzmir, where he was known for his relatively tolerant attitude towards street protests.

The Gezi Park crackdown of May 28-29 bears the unmistakable hallmark of “Chemical Muammer.” It is a repeat of the provocative banning of the May Day celebrations and the crackdown that followed, right down to the gassing and pressure-hosing of hospitals.

The Turkish J. Edgar Hoover, “Chemical Muammer”

Güler is notorious for his role in the assassination of Armenian journalist Hrant Dink, who was threatened by security agents in his office. Güler is also a high official in the secretive and powerful Hizmet organization of the exiled religious leader Fethullah Gülen. He was one of the high-ranking Hizmet members, like Ali Babacan, Bülent Arinç, and Education Minister Nabi Avci, who took time off from crisis-managing the raging Gezi riots to give a speech at Gülen’s “Turkish Olympiads,” an annual gathering of the star pupils of Gülen’s worldwide schools (modeled on those of Sun Myung Moon’s Unification Church.)

Interior Minister Muammer Güler a.k.a. “Chemical Muammer”

A Kurd from Mardin who takes pride in the multiethnic conviviality of that city, Güler rose through the ranks by paradoxically developing a reputation as a hard-liner, thereby gaining the confidence of the “deep state.” He is now one of the most powerful men in the country, a sort of Turkish J. Edgar Hoover. He has files on just about everyone, thanks to illegal spying on Turkish citizens that has become the rule rather than the exception, which make him practically invulnerable.

The chemical crowd control equipment used so abusively and with murderous intent against nonviolent protesters was originally purchased by Güler, while he was undersecretary to the incompetent former interior minister İdris Naim Shahin, with just the opposite intent, i.e. to suppress extremely violent PKK demonstrations in 2010-11 that aimed to disrupt Erdogan’s “Kurdish ouverture” without causing fatalities and giving the PKK the martyrs that it was hoping for.  The PKK put rock-throwing children in the street, hoping for a repeat of the Palestinian intifada, where Israeli soldiers shot thousands of live rounds at rock-throwing children. A ruthless but intelligent man, Gülen avoided the Turkish state’s traditional reflex of shooting rioters and successfully contained the demonstrations with tear gas and water cannon.

It might be difficult to believe but Güler was also, as governor of Istanbul, responsible for the entirely peaceful May Day 2010 celebration in Taksim, the first one since the bloodbath in 1977. Güler is extremely shrewd and ruthless but only resorts to violence when his agenda requires it.

Why then did he now choose the apparently irrational strategy of deliberately provoking mass demonstrations against the AKP? The answer to that question is in the United States.

The Cemaat, made in USA

Let’s first introduce Fethullah Gülen, the “sage from Pennsylvania” whose legions of followers, all sworn to secrecy, permeate the ruling party, the police, and many other vital institutions. It was this infiltration by Gülen’s “Cemaat” (congregation) of the military that provoked the repeated military coups, attempted and successful, against Erdogan and his mentor, the late Necmeddin Erbakan, as the military defended itself from Gülen’s stealthy body-snatcher invasion and the Islamist governments that gave it support.

The ayatollah of the secretive “cemaat,” Fethullah Gülen a.k.a. “Hodja Effendi”

Gülen is the current éminence grise of the Nur sect, founded by Said-i Nursi, a reactionary islamist bribed by British intelligence to start a military uprising against the parliamentary Young Turk régime in 1909 (the Young Turks were pro-German, which prompted the British to intervene), an uprising in which the Taksim Artillery Barracks that Erdogan is seeking to reconstruct, played a somewhat prominent role. Nursi was one of the few coup instigators who wasn’t hanged when the coup was suppressed. He then became a leading voice of anti-republican, anti-democratic religious reaction.

Gülen rose to the top of the Nur cemaat through a stealth strategy of absolute discretion and secrecy. He cultivated the image of an otherworldly mystic, giving long, unintelligible, emotional sermons often punctuated by tears. He slipped up just once, in 1999, when a video recording of one of his “confidential” sermons surfaced, where he said:

You must move in the arteries of the system without anyone noticing your existence until you reach all the power centers. . . . Until the conditions are ripe, they [the followers] must continue like this. If they do something prematurely, the world will crush our heads, and Muslims will suffer everywhere, like in the tragedies in Algeria, like in 1982 [in] Syria, . . . like in the yearly disasters and tragedies in Egypt. . . . The time is not yet right. You must wait for the time when you are complete and conditions are ripe, until we can shoulder the entire world and carry it. . . . You must wait until such time as you have gotten all the state power, until you have brought to your side all the power of the constitutional institutions in Turkey.

The Hodja Effendi fled to the USA shortly before this video was made public. He was tried and convicted in absentio. Turkey’s legal system being a corrupt mess where anything can happen, Gülen then benefited from a general amnesty declared by the Ecevit government, to be subsequently acquitted by an appeals court in 2008.

The CIA’s Graham Fuller, Fethullah Gülen’s “sponsor”

Gülen remained in the US, however, where he had obtained a Green Card, over the strong objections of the FBI and Homeland Security, thanks to the backing of former CIA officers Graham Fuller and George Fidas, as well as former US ambassador to Turkey and notorious neocon Morton Abramowitz. Fuller was CIA station chief in Kabul during the CIA’s anti-Soviet jihad and later vice-chair of the National Intelligence Council. The US strategy of  “guiding the evolution of Islam and helping them against our adversaries” is his brainchild. He is also credited with having conceived the illegal Iran-Contra scheme of selling arms to Khomeini’s Iran to raise money for Contra terrorism in Nicaragua. Fuller’s daughter is married to the uncle of the Chechen terrorists who bombed the Boston Marathon. Apparently he “guided the evolution of Islam” a tad too far.

When Gülen’s ties to this very senior and influential CIA officer were revealed, Russia shut his schools down and expelled dozens of his followers. The Netherlands launched an investigation. Uzbekistan shut down his schools and arrested dozens of graduates. With Gülen in the US under the protection of the CIA, his schools and his millions of followers became a 6-lane freeway through which the CIA could penetrate the Islamic world. Including, first and foremost, Turkey, of course.

The CIA-Gülen palace coup against Erdogan

The Hodja Effendi had infiltrated the AKP just like he infiltrated everything else and reeled in Erdogan’s entourage, but hadn’t been able to bring Erdogan himself to heel. He and Erdogan remained rivals for the leadership of the AKP, which according to Gülen, Erdogan had created thanks to him. Erdogan kept inviting Gülen back to Turkey but Gülen sensed a trap, knowing Turkey’s Mickey Mouse legal system, and declined every time. Meanwhile, he continued to lobby against Erdogan in the US and lambast him in his sermons, calling him a “pharaoh” and accusing him of not being a Muslim. When the peace process with the PKK was launched, Gülen saw that the sucess of this process would make Erdogan a national hero and forever doom his own efforts to control the AKP, so he ordered his organization to sabotage it and launched the sabotage campaign with an incredibly virulent sermon calling for genocide against Kurds, saying “cut their roots, dry them out, finish them.”

However as long as Obama needed Erdogan to topple the Syrian regime, there was little that Gülen could do. In exchange for supporting Al Qaeda in Syria, Erdogan had obtained Obama’s support for “ending” Turkey’s PKK problem. Barzani was also on board, having secured Turkey’s military support against an eventual invasion by the pro-Iranian regime in Baghdad. Gülen quickly toned down his sermons.

On September 11, 2012, however, everything changed. In Benghazi, an Al Qaeda offshoot called Ansar Al Sharia, armed and trained by US Ambassador and CIA station chief Stevens for the US’s jihad against Gaddafi, turned its weapons against the CIA. Ambassador Stevens was killed and the entire CIA network in Libya was taken apart. Reeling from the shock, the Obama administration was hit again by the Qatari-backed and Al Qaeda-affiliated Al Nusra terrorists in Syria, who wiped the US-backed Free Syrian Army and its Farouk Brigades off the map. Because of the generous flow of arms and money from Qatar, Kuwait, and certain extremist Saudi sheiks, the now mostly foreign anti-Baath terrorists in Syria all flocked to the Al Nusra flag.

The September 11, 2012 attack on the US consulate in Benghazi marked the end of the road for Erdoğan

Washington then began gradually to pull its irons out of the fire. Iraq had been handed over to pro-Iranian Shiites, Afghanistan was being abandoned to the Taliban and their patron Pakistan, Libya was left to twist in the wind, and Syria would, the US hoped, tear itself apart in a war of attrition.

Erdoğan was rapidly becoming redundant. Going to Washington on May 14, he made a last desperate attempt to convince Obama that the US could still salvage the situation by arming Al Nusra and including Hamas in the Quartet negotiations. Although Hamas had moved its headquarters from Damascus to Doha, it was still a terrorist organization as far as Israel, and therefore the US, were concerned. Besides, Obama had already written off his partner in jihad, Sheik Al Thani of Qatar, as a dangerous Al Qaeda supporter – meaning someone who used Al Qaeda for his own purposes and not those of the US.

Partners in Jihad: Erdogan and Al-Thani in hot water

The Obama-Erdogan talks came to an impasse. The only thing that Erdogan got from the visit was a credit rating hike from Moody’s. In his final statement, Obama paused meaningfully when he said “my friend…Recep Tayyip Erdogan.” Erdogan had just been handed a pink slip.

A readily-available instrument for removing a head of government  in Turkey was sitting in a gated retreat in The Poconos in Pennsylvania. Hodja Effendi finally got the green light from Washington to do Tayyip Erdogan in. He probably got that green light even before Tayyip left Turkey because his point man in the Erdogan cabinet, “Chemical Muammer,” had already tried to provoke a rebellion on May Day. On May 29, he finally got it right.

The timing was impeccable because Erdogan was about to go on a 4-day tour of the Maghreb. While he was away, the mice did play. All of them members of Gülen’s Cemaat, President Abdullah Gül, State Minister Bülent Arinç, Education Minister Nabi Avci, and government spokesman Cemil Çiçek made conciliatory, apologetic, and even self-critical declarations. Gül expressed his sympathy for the protesters. Arinç actually received the representatives of the “hoodlums,” as Erdogan called the protesters, apologized for the police violence, and deemed their demands “reasonable.” The education minister marveled publicly at how Erdogan had made a mess of things.

Most striking of all, the tough-guy Interior Minister Muammer Güler gave orders to the police to evacuate Taksim on June 1, while Erdogan was still in the country, making inflammatory statements. It was obvious to everyone that Erdogan could not have given such an order, which allowed the Taksim protesters to insult and make fun of him in total liberty. Erdogan looked like he was losing control, making empty threats while a hippie commune occupied Taksim and barricaded all the streets leading into the square.

While Erdogan was away, the revolt was allowed to bloom. The self-censoring media, forced by Erdogan to ignore the Gezi uprising just like it ignored every other anti-regime protest, suddenly opened the airwaves to the protesters, who were given a chance to win over the hearts and minds of the nation. By June 4, over 60% of the population supported the protests.

The French press got wind of the coup in progress. The Figaro, favorite mouthpiece of the French DGSE, wrote:

Are these the first signs of a palace revolution in Turkey? In any case, the revolt that is shaking the country since Friday brings to light the conflicts within the Justice and Development Party (AKP) and restarts the campaign of President Abdullah Gül, potential rival of the Prime Minister Recep Tayyip Erdogan.

Ariane Bonzon’s article at slate.fr was headed: “Turkey: Has the hour of Abdullah Gül come?” Amberin Zaman, correspondent for The Economist, wrote in Al-Monitor about “The Looming Power Struggle Between Erdogan and the Gulenists.” M. K. Bhadrakumar the inveterate Turkey critic at Asia Times wrote a piece entitled “Et tu, Gul. Then fall, Erdogan.”

Washington unleashed salvo after salvo of criticism. The top Anglo-US newspapers championed Gül and dissed Erdogan.

After Erdogan’s return from his Maghreb tour (which was a flop, King Hassan of Morocco refusing even to meet him) the Gülenists who had given encouraging messages to the protesters went silent, or even, like Bülent Arinç, suddenly flipped and turned hard-liner. Two Gülenists who hadn’t spoken until then, Egemen Bagis and Ahmet Davutoglu, began to spew threats and insults, not just at the protesters but even at the European Union. The venomous rhetoric of his close confidants egged Erdogan on to do another “Davos,” i.e. make a stand against his enemies (and by extension, the enemies of Turks and Islam). He was blissfully unaware that he was digging himself deeper with every word, his own and those of his “trusted” aides.

The Gülenist Minister of Education Nabi Avcı on June 3: “What the opposition hasn’t managed to do in ten years we did in five days.”
A protest spokesperson on CNN, during the brief “perestroika” while Erdogan was out of the country. He is wearing a t-shirt protesting CNN’s “penguin documentary” on May 31 while all hell broke loose on Taksim Square.
A poll conducted by Xsight revealed widespread support for the protests

Meanwhile in Qatar, an abortive coup was staged against Sheik Hamad Ben Khalifa Al Thani, Erdogan’s partner-in-jihad, who then abdicated his throne to his son Tamim. The Palestinian daily Al Manar reported that the US uncovered the Sheik’s secret dealings with Al Qaeda as well as his illegal financial transactions. Erdogan felt the noose tightening.

How Erdogan got himself into this mess: Selling Turkey to Gulf sheiks

At first accusing the main opposition party CHP of being behind the protests, Erdogan finally realized what he was up against and gave orders to his loyal head of intelligence Hakan Fidan to uncover the “foreign plot” against him, just before he left for Morocco. After he returned to Turkey, he continuously railed at the protesters for being stooges of a foreign plot by what he called the “interest lobby.” This non-existent lobby was a figment of his imagination, which was constantly haunted by Turkey’s mounting foreign debt and rising interest payments, which were what got Erdogan into this mess in the first place.

After 10 years of Erdogan, Turkey is still a country with a third-rate education system that does not produce any technology worth speaking of. Nor are its worker wages all that low. When compared with South Korea, for example, which was a bombed-out ruin far behind Turkey economically in the 1960’s, Turkey is a huge failure. Koreans were better educated than Turks even back then and they now have the technology to show for it. Nor does Turkey have any significant amounts of hydrocarbons or other valuable mineral resources. What it has is a high-ish GDP based on a consumer economy, much like the United States. Turkey’s GDP growth is fueled by property development, mostly by companies owned by Erdogan’s cronies. Whether or not the real estate bubble that Erdogan created bursts and turns Turkey into a second Spain depends on whether he can find a source of low-interest loans for home-buyers, and/or a large number of rich foreign property buyers. Rates are still too high in Turkey for people to buy these new homes with the equivalent of monthly rent payments.

When Erdogan’s AKP was first elected in 2002, his initial hope for knocking down those rates was the Eurozone. If he could get in, he was home free, he could borrow and spend to his heart’s delight. Then came the credit crunch and Nicholas Sarkozy, dashing Erdogan’s EU hopes for the foreseeable future. Erdogan began to look eastward, but saw that neither Russia nor China could give him what he needed. What “saved” him was the Arab Spring. In January 2011, Erdogan went for a tour of  Saudi Arabia and Qatar, where he hit it off famously with Sheik Al Thani. However, the horse-trading didn’t end until April 23 or 24, when Erdogan abruptly jumped on board the regime-change bandwagon in Libya.


Libyan-Irish Al Qaeda terrorist Mahdi Al Harati kissing Erdogan on the forehead after being wounded on the Mavi Marmara. Erdogan’s “Gaza flotilla” was a successful PR operation to gain Hamas’s trust and break Hamas off from Syria and Iran.
Madhi Al Harati (center) with MI6 agent and “journalist” Paul Conroy (left) and head of the Libyan Al Qaeda Abdel Hakim Belhadj (right), appointed Military Governor of Tripoli by NATO. Belhadj moved his headquarters to Incirlik Air Base in Turkey to coordinate the Al Qaeda attacks against Damascus and Homs in Syria, at the end of which almost the entire Libyan Liwa Al Umma, under the command of Mahdi Al Harati, was wiped out.

On April 2, Erdogan was railing at the NATO intervention in Libya, saying “What business does NATO have in Libya?” On April 23, his foreign minister obstructed a NATO summit, accusing NATO of waging a “crusade” against Libya. On April 25, however, NATO’s air operations center was transferred to İzmir, Turkey. The deal had been made and Erdogan was now what he called “Co-chairman of the Greater Middle East Project.”

What did the deal involve? On the US side, Erdogan secured an engagement for US support against the PKK, specifically for the US to stop arming and training the PKK’s İranian arm PEJAK, thus weakening the PKK as a whole. On the Qatari/Saudi side, a deal for $7-8 billion in real estate investment in Turkey was reached. As Abdullah Çiftçi, spokesperson of the ultra-nationalist real estate mafia in Turkey and head of the Association of Real Estate Investors from the Gulf Countries and the Turkic Republics said,

Turkey can sell 5 million homes in the next 10-15 years for $7-8 billion. This has a multiplier effect. The Arabs who buy homes come here with 10 people every summer. They will send their children to school here, get their medical care here, and set up business here. This is a great opportunity for Turkey.

Accordingly, while the Turkish people were being shot with rubber bullets and gassed with military CR gas, Erdogan’s favorite property developer Ali Agaoglu signed a deal worth $200 million cash for two of the towers of his Istanbul 1453 project, a total of 481 homes, with Saudi Sheik Ehsaan Fareed Abduljawad on the holy day of Friday, 7 June, 2013. Agagoglu sold over 900 units in that project alone to Gulf Arabs.

Agaoglu (short guy with the yellow tie) marketing his Istanbul 1453 project in Dubai.
The Saudi Sheik who paid $200 million in cash for two of the towers.

Erdogan’s new “Urban Renewal” project aimed purportedly at making Istanbul earthquake-resistant was in fact a plan for moving poor Turks out and rich Arabs in. Agaoglu’s “1453” project, named after the date when Turks colonized Constantinople, was in fact the symbol of the colonization of Istanbul by tribal Bedouins from the Gulf. All of Erdogan’s grandiose projects, from the faux-Ottoman Taksim barracks to the mega-mosque on Camlica hill to his “crazy project” for digging a second Bosphorus and building a second Istanbul on it, were part of his plan to avoid sovereign debt default by allowing Turkey’s choice spots to be colonized by millions of wealthy, tribal, religiously ultra-conservative Bedouins.

Turkey was gradually being purged of its secularism and un-Islamic elements. It was being made safe for Gulf Sheiks and their harems, a place where they would not be shocked by sights of couples kissing, where the media was just as subservient as in their own home countries, where alcohol was consumed only where cameras couldn’t pry, etc.


Recep Tayyip Erdogan’s political career is now over. The current Metropoll poll shows a 7% drop in his popularity rating, a 14% drop in the AKP’s rating, and a surge of support for Abdullah Gül, whose popularity stands at 72%, 19%  higher than Erdogan’s. The poll stands as a total indictment of Erdogan’s Islamist agenda:

metropoll-anketiThe municipal elections next March will almost certainly reflect a drop in the AKP’s votes commensurate with this poll, which will precipitate a party congress where Erdogan will face off with Gül. Even if he survives that, his bid for an executive presidency is henceforth dead, since he has no hope of changing the constitution to establish a presidential system, no more than he has for changing the party rules that forbid more than three terms in parliament. Erdogan is now officially a dead duck president.

As long as the Gezi protests continue, the reins of power are in the hands of Muammer Güler, Fethullah Gülen’s top agent in the Erdogan government. Güler has the power, as the Turks say, of making Erdogan “a vizier or a villian.” Every act of police brutality is henceforth seen as coming from Erdogan, while every conciliatory gesture (such as pulling the police out of Taksim on June 1) is seen as coming from Abdullah Gül (as even Turkey specialist Ariane Bonzon believes).

Fethullah Gülen judged Erdogan correcty when he said “Sometimes power can make one arrogant. Even if he is a believer, he becomes morally a pharaoh.” By taking so much authority into his own hands, Erdogan became a very lonely man, surrounded by sycophants and Gülen agents. They are now jerking him around like a puppet, telling him what he wants to hear and feeding him false stories about protesters attacking Muslims that make him look ridiculous when he repeats them. It’s not the gods who are making him mad in order to destroy him, it’s the Hodja Effendi.

Erdogan is getting a temporary stay of execution from Washington, which needs him to deliver arms to Al Qaeda in Syria, which is in imminent danger of collapse due to the Syrian “Northern Storm” offensive. Obama needs to keep Al Nusra alive until the upcoming Geneva talks, schedued tentatively for August. When he and Putin make a deal, Erdogan will probably get the final push.

Once Erdogan is gone, we Turks will have to deal with Fethullah.

Posted in ABD, AKP, Ortadoğu, Suriye, Tayyip Erdogan, İslamcı terör | Leave a comment

ABD’nin “Arap Baharı” Suudî Arabistan ve Katar’ın “Şeriat Kışı”na dönerken… (8)

Ve “Arap Baharı” başlıyor…

Tunus’ta bir saray darbesi ve sarayı kuşatan Ensar El Şeriat

Aralık 2010: Muhammed Ebu Aziz ateşi Tunus’u yakıyor

Bir Tunuslu gezici manavın ağır yanıklardan esrarlı ölümü Tunus’ta rejim değişikliği için başlama işareti oldu.

Tüm medya kanallarından ansızın yayılan bir şehir efsanesi dünyayı sardı: Tunus’ta iş bulamayan bir üniversite mezunu sokak satıcılığı yaparak ailesini geçindirmeye çalışırken polis tarafından dövülüp tezgâhına el konunca isyan edip kendini yakarak intihar etti.

Altı ay sonra – iş işten geçtikten sonra yani – bunların külliyen yalan olduğu ortaya çıktı. Sokak satıcısı Muhammed Ebu Aziz’in hastanede ağır yanıklarından öldüğü doğru olabilir ancak o ne üniversite mezunu, ne polis tarafından dövülmüş, ne de kendisini yaktığını gören var. Ebu Azizi’yi yanarken gösterdiği iddia edilen fotoğraflar Tibetli rahipler ya da Amerika’da çocukları mahkeme tarafından elinden alınan Thomas Ball’a aitti. Abu Aziz’in sözde yazmış olduğu şiirlerin aynı adı taşıyan bir başkasına ait olduğu anlaşıldı.

Ocak 2011: Ordu Bin Ali’yi deviriyor, devlet sendikaları sokakları “devrim” figüranlarıyla dolduruyor

Ebu Azizi kurgusu, Tunus’ta %13 ve düşüşte olan işsizlikten görece fazla etkilenen üniversite mezunu gençleri sokağa dökecek şekilde medyalaştırılmıştı. Nasıl öldüğü anlaşılmayan ilkokuldan terk bir sokak satıcısı, işsiz kalıp yoksullukla mücadele eden ve intihara itilen bir üniversite mezununa dönüştürülmüştü.

Tunus sokaklarını dolduran Facebook ya da Tweeter değil, devlet sendikası UGTT’ydi.

Ancak bu kurgu olmasa bile sokaklar gene dolup taşardı zira Wikileaks belgelerine göre 2006’dan beri ABD’nin değiştirmek istediği Bin Ali’ye karşı devlet denetimindeki UGTT sendikası darbecilere destek vermeye hazırdı ve tüm ülkedeki gösterilerin belkemiği oldu. BinAli’ye karşı ilk 15 gün – rejime sadık olan polisin en çok kan döktüğü günler yani – öğrenci eylemleriyle geçti ancak 14 Ocak’ta UGTT’nin örgütlediği ülke çapındaki kitlesel gösteriler, Kara Kuvvetleri Komutanı Raşit Ömer’ın Cumhurbaşkanı Bin Ali’ye “Artık herşey bitti” diyerek ülkeyi terketmeye ikna etmesini sağladı.

24 Aralık’ta Muhammed Bin Aziz’in memleketi Sidi Buzid’den gelen 1000 kişilik bir kalabalığın içine girerek 27 Mayıs türünden bir asker-sivil kaynaşması tablosu yaratan General Raşit Ömer, “Bizim devrimimiz sizin devriminizdir. Ordu devrimi koruyacaktır” diye konuştu (New York Times, 24 Ocak 2011)

Bu hareketi üzerine Bin Ali tarafından görevinden alınan General Ömer,  Bin Ali’nin düşmesiyle birlikte genelkurmay başkanlığına terfi ederek, göstericilerin arasına girdi ve onlara destek mesajları verdi. Ömer’ın Bin Ali’nin gösterileri bastırma emirlerine de karşı geldiği bildirildi. Gerçi Tunus’ta 600 bin polis varken, sayıları 40 binin altında olan orduya böyle bir emir verilmiş olması da pek anlaşılır değil ya, her hali kârda, ordu protestocuların yanında oldu ve sevgi gösterileriyle karşılandı.

ABD ve Fransa dışişleri bakanları bütün bu süreçte Bin Ali’nin göstericilere karşı uyguladığı şiddeti kınarken, Fransız Le Figaro gazetesine göre hem kendisi, hem de yardımcıları ABD harp akademilerinde eğitim görmüş olan ve çok iyi İngilizce bilen General Ömer, ABD büyükelçiliğinin telkinleriyle hareket etti.

23 Ekim 2011: İhvan geliyor

Raşit El Gannuşi kod adlı Raşit Kırcı, Tunus’ta İhvan-ı Müslimin’in “legal” yüzü. Terörist ve darbeci günlerinden sadece kod adı kalmış.

Afla hapisten çıktığı halde 20 yıldır “siyasî mülteci” olarak yaşadığı İngiltere’den, Bin Ali gider gitmez Tunus’a dönen İslamcı lider Raşit El Gannuşî kod adlı Raşit Kırcı’nın Nahda (Diriliş) partisi, 23 Ekim seçimlerinde %40 alarak birinci parti oldu. Siyasî lider olmayacağını ısrarla tekrarlayan Raşit Kırcı da “istemeye istemeye” cumhurbaşkanı oldu. Kırcı’nın 1970’lerde laik rejimi devirmek için kurduğu Hareket El İttica El İslamî yasaklanınca “tabela değişikliğiyle” Hareket El Nahda El İslamiyye oldu ve üniversitelerle sendikalara sıza sıza, Körfez parasıyla “hayır kurumları” aça aça bugünlere kadar geldi.

Fakir bir çiftçinin oğlu olan Kırcı, toplumda yükselmek için önce ilahiyat okudu, sonra Nasır’cı Arap milliyetçilerine kısa bir süre yanaştı, en sonunda da 1968’de Suriye’ye gidip İhvan-ı Müslimin’e (Müslüman Kardeşler) kapağı attı. Önce Fransa’daki Kuzey Afrika göçmenlerini örgütlemekle görevlendirilen Kırcı, Paris’te Cemaat Tebliğ’i kurdu. Tunus’ta Habib Burgiba’nın Varşova Paktı ülkelerine yaklaşması ve sosyalist politikalar izlemesi üzere Tunus’a tayini çıktı ve orada kendisi gibi öğretmenleri örgütleyerek, sosyalist Burgiba yönetimini devirerek yerine gerici Selefî bir rejim getirme çalışmalarına başladı. Bazı terörist eylemlere de imza atan Kırcı’nın İttica El İslamî örgütü, 1987’de başarısız bir darbe girişiminde bulundu ve çökertildi.

3 yıl hapis yatan ve idam talebiyle yeniden yargılanan Kırcı, Burgiba’yı düşüren Zeynel Abidin Bin Ali tarafından affedildi ve Sudan’daki El Kaideci Hasan El Turabî kanalıyla aldığı diplomatik pasaportla ülkeyi terkederek, kısa süre sonra İngiltere’de yerleşti. 1991’de Kırcı’nın gittiği İngiltere, Kaddafi’ye suikast yaptırmak için El Kaide’ye okkayla para ödüyor, Bosna’da savaşmak üzere El Kaidecileri “Muhacirun” adı altında eğitip silahlandırıyor, kısacası kendi emperyalist amaçları için her türlü şeriatçı teröriste kucak açıyordu. İngiltere’ye diğer Avrupa ülkelerinin “Londonistan” adını takmasına neden olan bu El Kaide sevdası, eskisi kadar bariz olmasa da bugün dahi sürdürülen bir devlet politikasıdır. Dolayısıyla fakir çiftçi oğlu “sığınmacı” ve öğretmenlikten başka mesleği olmayan Reşit Kırcı’nın İngiltere’de 20 yıl refah içinde yaşaması ve ülkenin en iyi üniversitelerinde 3 kızı ve oğlunu okutmasında şaşılacak birşey yok.

Ancak Tunus’un başına gelen felâketler bu İngiltere ve ağabeyi Sam Amca tarafından desteklenen uluslararası İhvancı’nın başa gelmesiyle bitmedi, zira Tunus’ta CİA ve İngiliz-Fransız mutabıklarının araladığı islamcı siyaset kapısını, Suudî Arabistan ve Katar sonuna kadar açmaya ve içeri dalıp, CİA’nın darbe yaptırdığı sarayı ele geçirmeye kararlıydı.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Obama ikiledi…

Filmlerde işkenceci sorar ya, “bu çekiçle hangi parmağını kırmamı istersin,” diye? İşte Amerika’da demokratik seçim de öyle birşey. Amerikalılar Romney’e işaret parmaklarını feda etmektense Obama’ya başparmaklarını kırdırmayı seçtiler. Örneğin kadınlar Obama’ya bayıldıklarından değil, Cumhuriyetçi Parti’nin Taliban kafalı dincilerinin eline düşmemek için ona oy verdiler. Zaten seçmenin %40’ı ikinizin de ananızı dedi, evde oturdu (evi varsa tabii).

Şimdi adama haksızlık etmeyelim, sadece bankalara ve savaş endüstrisine 3’er trilyon aktarmakla kalmadı, özel sigorta şirketlerine de 6 milyon yeni müşteri kazandırdı. Faturayı da “müşteri” ödeyemeyecek durumdaysa sorun yok, mükellef ödüyor.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ABD’nin “Arap Baharı” Suudî Arabistan ve Katar’ın “Şeriat Kışı”na dönerken… (7)

Irak’ta ABD-İran ittifakına karşı Suudî isyanı

Bush yönetiminin Bağdat’a atadığı “ölüm mangası büyükelçisi” John Negroponte, çelik yeleği ve Güney Afrikalı korumalarıyla.

Irak’ı istilâ etmek için uydurulan bahanelerin yalan olduğu anlaşılıp, Iraklı Sünnî direnişçilerin ABD güçlerine ağır kayıp verdirmeye başlaması üzerine 2005 yılında Bush yönetimi çaresizlik içinde Reagan yönetiminin El Salvador’daki solcu direnişi bastrımak için uygulamış olduğu ölüm mangaları statejisini sahneye koydu. “Salvador Seçeneği” diye adlandırılan ve ABD tarafından eğitilmiş yerel güçler tarafından direniş gösteren halk güçlerine işkence ve kitle katliamları yapılmasına dayanan bu terör stratejisinin Irak’taki uygulaması, İran tarafından desteklenen ve mezhepsel nefretleri bilenmiş Şiî güçleri, işgale karşı direnen Sünnî halkın üstüne salmak şeklindeydi.  Newsweek dergisi 14 Ocak 2005 sayısında Irak’taki bu “Salvador seçeneği”ni tüm çıplaklığıyla açıkladı.

“Salvador seçeneği”nin uygulayıcıları, Şiîlerin kutsal Askeriye camiini dinamitleterek, Irak çapında Sünnilere karşı etnik temizliği başlattıkları Samarra kentinde toplantı halinde.

ABD bu amaçla El Salvador’daki ölüm mangası operasyonlarını yönetmiş olan Büyükelçi John Negroponte’yi Bağdat’a atadı ve ölüm mangalarının belkemiğini oluşturan “Kurt Tugayı”nı eğitmek ve ona komuta etmek üzere El Salvador ölüm mangalarının kurucusu Albay James Steele’i görevlendirdi.

Amerikalıların kurdukları ölüm mangalarının çekirdeğini, Irak’ın güneyindeki Şiî eyaletlerde “asayişi” sağlayan Bedir Tugayları oluşturuyordu. Bedir Tugayları, İran’da Saddam’a karşı savaşmak üzere kurulmuş ve Iraklı Şiîlerden oluşan bir İran Devrim Muhafızları birliğiydi. Suudî Arabistan’ın Irak’ın işgalini finanse etmeyi reddetmesi üzerine getirilen kısıntılar yüzünden insan gücü sıkıntısı çeken Amerikalılar, “fazla sorun çıkarmaması” beklenen Saddam’a muhalif Şii Basra eyaletini denetim altında tutması için İran’ın eğittiği ve silahlandırdığı Bedir Tugayları’nın Irak’a girmelerine izin verdi. Bedir Tugayları’yla birlikte İranlı istihbarat subayları da Irak’a girdi ve Sünnilere İran usülü elektrikli matkapla işkenceyi yaygın hale getirdi.

Iraklı Şiî hainlerden oluşan İran İslam Devrimi Muhafızları 9. Bedir Tugayı’nın ABD ordusunun müttefiği olarak Irak’ta kitle kıyım operasyonları yapması, Suud’lar ve diğer Arap şeyhliklerinin şiddetli tepkisine neden oldu.

Anbar’dan Bağdat’a doğru ilerleyen Sünnî direnişi ancak Felluce’de beyaz fosforla insanları diri diri yakarak durdurabilen Amerikalılar, Bağdat’ı da aynı şekilde “temizlemenin” mümkün olmadığını biliyorlardı. Bu nedenle Samarra’daki altın kubbeli Şiî Askeriye Camii’ni havaya uçurarak tüm Şiî milisleri galeyana getirdiler ve Bağdat’ta etnik temizlik yapılmasını sağladılar.

Irak’ın Sünnî Anbar eyaletindeki yaygın ve şiddetli direniş dalgasının Fırat nehri boyunca ilerleyerek Bağdat’a ulaşmasını Amerikalılar ancak Bağdat’ın kapısındaki Felluce’de kimyasal silahlarla kitle katliamı yaparak durdurabildiler. Artık şüpheli ya da muhtemel direnişçilerin üstüne Kurt Alayı’nı salmanın da yeterli olmadığını anlayan işgal güçleri, Şiîlere “mezhep savaşı” kisvesi altında Sünnilere karşı toptan etnik temizlik yaptırmaya karar verdiler.

Gece çekilmiş uydu görüntüleri, Bağdat’taki Sünnî mahallelerde ışıkların bir daha yanmamak üzere söndüğünü, Şiî mahallelerinse eskisine göre daha çok aydınlandığını gösterdi. Işıkların söndüğü mahallelerin aynı zamanda kitle katliamların en yoğun yaşandığı mahalleler olduğu tesbit edildi.

Şubat 2006’da Bağdat’ın kuzeyindeki Samarra kentindeki Şiî Askeriye camiini dinamitleyen karanlık güçler, Sünnîlere karşı bu kitle katliamının düğmesine basmış oldu. Bu kez sadece İran yanlısı Bedir Tugayları değil, daha kalabalık olan ABD karşıtı ve milliyetçi Mehdi Ordusu da bombalamayı Sünnîlerden bilip katliamlara katıldı. 2008’de Kaliforniya’daki UCLA üniversitesinin uydu görüntülerine dayanarak yaptığı analiz, Bağdat’ın Sünni mahallelerinin Mart 2006-Aralık 2007 %50’nin üzerinde boşaldığını gösterdi.

Ancak Amerika, İran’ın güdümündeki Iraklı Şiîlerle kurduğu bu ittifaktan çok zararlı çıktı. İngilizler gibi mezhepleri birbirine kırdırarak az askerle imparatorluk yönetebileceklerini sanan Amerikalılar, bu tehlikeli oyunu İngiltere imparatorluğunun sahip olduğu ve dünyanın dört köşesine yolladığı dilbilimci ve tarihçi sayısının onda birine bile sahip olmadan, salt para, teknoloji, silah ve İsrail’in “dost tavsiyeleri”yle oynamaya çalıştı. Her zamanki gibi dilini ve kültürünü öğrenmeye zahmet etmedikleri yabancı diyarlarda Fransız kalan Amerikalılar, batağa saplandılar. Bu gafletleriyle Amerikalılar, kışlalarında “gizli sayımını” yaptıkları “özgür” 2005 seçimlerden sonra kurdurdukları, Şiîler ve İran ajanlarından oluşan hükumetlerle, sadece etnik temizliğe uğrayan Iraklı Sünnilerle değil, Körfezin enerji devleri Suudî Arabistan ve Katar’la da aralarını açtılar.

Artık yüzler gülmüyor…

Nisan 2005’te CİA ve Suudî Arabistan’la arası nisbeten iyi olan İyad Alevî’nin yerine İran’ın kuklası olan Celal Talabani’nin Irak cumhurbaşkanı, Mayıs 2006’da Irak başbakanı Caferî’nin yerine CİA’nın “İran güdümünde değil” dediği Nuri El Maliki’nin başbakan olması, Suudî kralı Abdullah’ı küplere bindirdi. Bunun üstüne bir de 2006’da Beyaz Saray, ABD ve İngiliz kuvvetlerinin Irak’tan çekilmeye başlayacağını açıklayınca, o güne kadar Amerika’nın sadık kuklaları olan Sünnî Arap despotları, isyan bayraklarını açtı. Suudî Kralı Abdullah, Bush’un onun şerefine vermeyi planladığı yemeğe gitmeyeceğini açıkladı. Bunun üzerine apar-topar Riyad’a giden Cheney, Kral Abdullah ve daha sonra görüştüğü Sünnî Arap liderlerinin tümünden azar işitti. Aralık 2006’da Bush, Maliki ve Abdullah arasında yapılması planlanan zirve de gene Abdullah tarafından iptal edildi.

“Maliki’ye hiç güvenim yok. Bu adama güvenmiyorum, o bir İran ajanı. Güvenmediğim birisiyle nasıl görüşebilirim?”
– Suudî Arabistan Kralı Abdullah bin Abdülaziz El Suud

Harvard’dan doktoralı ve ABD’nin başat düşünce kuruluşlarına üye olan Navaf Ubayit, Suudî Arabistan-Çin enerji ortaklığının da başlıca savunucularından.

Suudî Arabistan’ın Washington büyükelçisi Prens Turkî El Faysal da, Ekim 2006’da verdiği bir söylevde, “Amerika Irak’a davetsiz girdiğine göre, davetsiz gitmemelidir,” şeklinde konuşarak, Suud’ların Amerika’nın Irak’ı İran’a terketmesi konusundaki kaygılarına tercüman oldu.

Suudî hükumetinin ulusal güvenlik danışmanı olan Navaf Ubayit ise Kasım 2006’da Washington Post gazetesindeki yazısında, Suudî dışişleri bakanı Prens Saud El Faysal’ın başkan Bush’a “Saddam’ı devirirseniz bir sorunu çözüp, beş sorun yaratırsınız” uyarısını hatırlatarak, Amerika’nın Irak’tan çekilmesi halinde Iraklı Sünnîleri toplu katliama uğramasını önlemek için “kütlesel bir Suudî müdahalesi olacağını” yazdı.

2006’da Suud’ların kaygılarını bir kat daha artıran son gelişmeyse, Ağustos ayında Hizbullah’ın Lübnan’ı istila etmeye kalkışan İsrail ordusunu yenmesiydi. Lübnan’ı yavaş ama emin adımlarla ele geçiren, Gazze’de de Hamas’la yakın teması sürdüren Hizbullah’ı devre dışı bırakmak, Suud’lar için en az İsrail için olduğu kadar hayatî önemdeydi.

Afganistan’daki CİA cihadı için Bin Ladin tarafından eğitilen Zerkavî, öğrendiği terörist marifetleri Irak’ta ABD güçlerine ve Şiîlere karşı kullandı. Zerkavî ve halefleri, Suudî Arabistan’ın Irak’ta vaadettiği “kütlesel müdahale”ydi.

2008: Suudî zılgıtını yiyen Bush, Irak’tan çekilmek yerine daha fazla yığınak yapıyor

Amerika’nın Suudî tepkisine ilk yanıtı, Irak’tan çekilme kararını derhal değiştirip, tam tersine Bağdat’a 20.000 asker daha göndermek oldu. “Surge” (taşkın) diye adlandırdığı bu göstermelik takviyeyle Bush, hem Suud’ları teskin etmeye, hem de ABD kamuoyunu Irak’ta Bedir Tugayı’nın Sunnî soykırımıyla bastırdığı direnişin takviye ABD birlikleri tarafından mat edildiğine inandırmaya çalıştı. Suud’lar bu senaryoya aldanıp Selefî Tevhid teröristlerinin Şiîlere karşı saldırılarını durdurmadılar ancak ABD kamuoyu, Bush’un selefi Obama da dahil olmak üzere, “surge” mavalını gerçek kabul etti.

Bedir Tugayı üyelerinden kurdukları ölüm mangalarının yanısıra Amerikalılar Suudî Arabistan’ın finanse ettiği Tevhid teröristleriyle mücadele etmek için, bu teröristlerin devşirildiği Sunnî aşiretlerin içinden gelen ve bugüne kadar ABD’yle kıran kırana savaşan Sünnî direnişçilerle anlaşma yaptılar. Ortak düşmanları olan Selefîlere karşı savaşmak ve böylece kendi aşiretlerini Şiî ölüm mangalarının intikamından sakınmak karşılığında ABD güçlerinden para ve silah yardıımı alan eski Sünnî direnişçilere “El Sahwa” (“Uyanış”) ya da “Irak’ın Oğulları” adı verildi. Sünnî direnişçilerin ABD’yle bu taktik ittifakı yapmasında ABD’nin 2006’da açıkladığı Irak’tan çekilme kararı da rol oynadı. Sünnî direnişçiler, sadece mezhep savaşını körükleyen Selefîlere karşı değil, aynı zamanda ABD gittikten sonra kozlarını paylaşmak zorunda kalacakların bildikleri İran destekli Şiî güçlere karşı da ABD’nin para ve silah desteğinden azamî şekilde yararlanmaya çalışıyorlardı.

Ancak 2008 Bush’un son yılıydı ve halefi Obama, Orta Doğu’nun karmaşasını anlamamış yeni yetme bir Chicago politikacısı olarak, Suudî Arabistan ve Katar gibi iki hayatî müttefikle yaşanan krizi gözardı etti ve ABD güçlerini Irak’tan çekerek, Afganistan’a yığdı. Bunun üzerine Suud’lar ve Katar, vaadettikleri “kütlesel müdahaleyi” daha da artırarak, Nuri El Maliki hükumetine ve Iraklı Şiîlere karşı birbirinden kanlı bombalı saldırılar düzenlemeye başladılar. Obama da Suud’ların korktuğu gibi Irak’ın kontrolünü tamamen Malikî’nin mezhepçi ve İran yanlısı ellerinde bırakmakla kalmadı, “ABD müttefiki” Sünnî Sahwa milisleri ve bir ABD askerî üssünde kalan İranlı Halkın Mücahitleri’nin de Maliki güçleri tarafından öldürülüp tutuklanmasına  yardımcı oldu. Bush ve Obama’nın bu büyük gafleti, ABD’nin koynunda besleyegeldiği Selefî yılanın iyice celâllenip, “Arap baharı” kisvesi altında Selefî bir din savaşı başlatmasına neden oldu.

Posted in İslamcı terör | Leave a comment

ABD’nin “Arap Baharı” Suudî Arabistan ve Katar’ın “Şeriat Kışı”na dönerken… (6)

ABD-Pakistan bozuşmasından sonra ABD-Suudi bozuşması

Suudi kralı Abdullah, tahtına göz koyan Bin Ladin’in etkisiz hale getirilmesine sevindiyse de, Amerika’nın Körfez’e rakip bir boru hattı inşa etme planına canı sıkıldı. Bu da yetmezmiş gibi, yıllardırSuudî Arabistan’ın  CİA’yla birlikte Saddam Hüseyin’i devirme çabalarından ABD’nin vazgeçip, Irak’i istila etmeye karar vermesi, Suudi liderlerini çok kızdırdı. Zaten ordusu 1991 Körfez Savaşı’nda adamakıllı yıpranan Irak’ın tamamen bertaraf edilmesi halinde İran’ın yayılması önünde hiç bir engel kalmayacağını bilen Suud rejimi, Amerika’nın Irak’la savaşma kararına sonuna kadar direndi. Kral Abdullah’ın dış politika danışmanı Adil El Cubeyir, Ağustos 2002’de CNN’le yaptığı bir söyleşide şöyle dedi:

“Şu anda bir savaş çıkarmanın doğru olmayacağını düşünüyoruz. Dünyada hiç bir ülke böyle bir savaşı desteklemiyor. Hiç bir hukukî temeli yok. Uluslararası desteği yok. Savaş için bir koalisyon oluşmadı.”

El Cubeyir’le birlikte Irak saldırısını önlemek için Washington’da bulunan Katar Dışişleri Bakanı Şeyh Hamit Bin Casim Bin Cebr El Tani de aynı görüşü dile getirdi:

“Biz elbette her türlü askerî müdahaleye karşıyız.”

Ancak özel çıkar lobilerinin oradan-oraya sürüklediği kokuşmuş ABD rejimi, İsrail lobisinin o güne kadar Arap yanlısı olan (ve başında Dick Cheney’nin bulunduğu) petrol lobisini kendi yanına çekmesi sonucunda Irak’a saldırma kararını verdi.

Bush’un eski CİA başkanı ve cumhurbaşkanı olan babası Suudî dostu olup, İsrail’i FKÖ ve Suriye’yle Madrid Konferansı’nda masaya oturmaya zorlamış, Oslo sürecinin temelini atmış ve İsrail’in Saddam’ı devirme ve Irak’ı istila etme baskısına da direnmişti. Oğul Bush da Suudî elçisi Prens Bender’i “Bender Bush” diye çağıracak kadar onu kendi ailesinden sayardı.

Ancak tüm bunlara rağmen, alkol ve uyuşturucu bağımlısı olarak geçirdiği gençliğini geride bırakıp, babasının gölgesinden çıkabilmek için Suudileri yüzüstü bıraktı ve İsrail lobisine dört elle sarılarak, onun arzu ettiği savaşı başlattı. İsrail lobisi de bu “iyiliğinin” karşılığında zekâ özürlü olmasına bakmadan ona iki dönem başkanlık hediye etti. Sonunda da zekâ özürlü bir ABD başkanından beklenen oldu ve ABD üç trilyon dolar içeri girerek Irak’ı İran’a kaptırdı ve ekonomisi çöktü.

Suud’lar ve Katar’ın El Tanî ailesinin en kötü kâbusu gerçek olmuştu: Amerika’nın Irak yenilgisinden Orta Doğu’nun tüm Şiîlerini ayaklandırabilecek muzaffer bir İran ortaya çıkmış ve bu da yetmezmiş gibi, İran doğal gazının Avrupa pazarına ulaşabileceği yeni bir boru hattı için Irak ve Suriye yolu açılmıştı. Baba Bush’un haylaz oğlu, gene bir çuval inciri berbat etmişti.

Bush aile dostu Suudları İsrail’le aldatarak, Reagan’dan sonra İsrail’in en sevdiği ABD başkanı oldu.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ABD’nin “Arap Baharı” Suudî Arabistan ve Katar’ın “Şeriat Kışı”na dönerken… (5)

Şer ortaklığı Afganistan’da bozuluyor

El Kaideci teröristler ve batılı-doğulu hamileri böylece gül gibi geçinip giderken, Afganistan’ı CİA yardımı ve Suudî parası sayesinde alan Pakistan’ın sevinci ancak beş yıl sürdü. Amerika’nın Afganistan için boru hattı projesine Suudîler Bin Ladin aracılığıyla veto koyunca, ABD 11 Eylül bahanesiyle Afganistan’ı istila ederek Pakistan’ın elinden aldı. Bir süre sonra çıkarlarının Amerikan işgalciler tarafından korunmayacağını anlayan Pakistan, Taliban’ı yeniden devreye sokarak, ABD ordularıyla kıran-kırana bir savaş başlattı.

Sovyetler Birliği’nin çöküşüyle birlikte yalnız kalan Afgansitan’ın sosyalist hükumeti Pakistan ordusunun desteklediği Taliban’a dayanamadı ve 27 Eylül 1996’a Taliban Kabil’e girerek Cumhurbaşkanı Muhammed Necibullah, kardeşi ve birçok hükumet görevlisini astı. Böylece “kızıllardan” temizlenen Afganistan, Teksaslı petrolcüler için ilgi odağı oldu.

1999 yılında 30 bin Pakistan ordu mensubunun kontrol ettiği ve desteklediği 15 bin kadar Taliban, 3 bin kadar Arap ve Özbek El Kaideciyle birlikte, İran’ın desteklediği Hazara güçleri ve eski Sovyet müttefiği Raşit Dostum’u safdışı edip, Tacik lider Ahmet Şah Mesut’u da ülkenin kuzeydoğusundaki Hindikuş dağlarında kıstırmıştı. Böylece Pakistan ve emrindeki Taliban ülkenin %90’ında kontrolü sağlamış ve bunu gören petrol şirketleri, Taliban önderleriyle pazarlığı açmıştı.

Dünyanın ikinci büyük doğalgaz rezervlerine sahip olan Türkmenistan’dan Pakistan ve Hindistan’a bir boru hattı inşa ederek, Hindistan ve Çin’in enerjisini denetleme hayali, ABD’yi Afganistan’a çeken başlıca etmendi. Dünyanın en büyük doğal gaz yatağı olan Güney Pers Yatağı’ndan İran’in ürettiği gazı Hindistan’a götürecek rakip bir boru hattının anlaşması da imzalanmıştı. Her iki boru hattını, Uzak Doğu pazarını kaybetmekten korkan Katar ve Suudî Arabistan engellemeye çalışıyordu.

Amerika, Afganistan’da Hazar Denizi petrol ve doğal gazını Rus kontrolünden çıkarmak, İran’ın da Asya pazarına boru hattı inşa etmesini önlemek için yeni bir fırsat görüyordu. TAPİ boru hattı projesinin fikir babası aslında Arjantinli Bridas şirketiydi. Taliban’la 1997’de başlayan Bridas’ın temasları verimli gidiyordu. Ancak ABD hükumeti, İMF vasıtasıyla kırılgan Arjantin ekonomisini iflasa sürükleyince Bridas’ın teklifi düştü.

Teksaslı Unocal petrol şirketi 1996’da Taliban henüz Kâbil’i almamışken Taliban’ın başkenti Kandahar’da, Usame Bin Ladin’in üslerinden birisinin tam karşısında bir büro kiraladı. 1997’de Taliban önderlerini Amerika’ya davet eden UNOCAL, onlar adına Kongre’de lobi yaptı ve hatta Nebraska’daki CİA’nın Omaha üniversitesinde cihatçı ders kitaplarını bile bastırdı. Ancak Bin Ladin’le komşuluğuna rağmen şirket Bin Ladin engelini aşamadı. Pakistan’la arasındaki derin Umman Denizi’ni ancak sıvılaştırılmış  doğalgaz (LPG) tankerleriyle aşabilen Katar’ın doğal gazı, boru hattıyla teslim edilen gazdan 5 kat daha pahalı olduğundan, Amerika’nın ya da İran’ın yapacağı boru hattı, Körfez Arap ülkelerinin 40-50 milyar dolarlık Asya pazarını kaybetmeleri demekti. Taliban’ı finanse eden Usame Bin Ladin, boru hattı anlaşmasını veto etti.

Gerek Pakistan’da, gerekse Berlin’de BM nezdinde Taliban’la, Bin Ladin’in teslim edilmesi (ve böylece vetosunun aşılması) için yapılan görüşmeler tıkandı. Temmuz 2001’de Berlin’deki toplantıdan çıkan Pakistan Dışişleri Bakanı Niyaz Nayik, ABD’nin Afganistan’a karşı askerî saldırıya geçmeye hazırlandığını açıkladı. Aynı ay, CİA’nın Abu Dabi büro şefi Bin Ladin’i hasta yatağında ziyaret ederek onu ikna etmeye çalıştı. Ağustos 2001’de İslamabad’da yapılan son toplantıda Amerikalılar Taliban elçisine “sizi ya altın yağmuruna tutarız ya da bomba yağmuruna, seçim sizin” dedi. Gene red cevabı alınca, toplantıdan birkaç gün sonra, Yani Ağustos başında, Amerikan özel kuvvetleri Afganistan’a saldırıyı hazırlamak için Amerika’dan Özbekistan’daki K9 üssüne hareket etti ve Özbek çeteci Raşit Dostum’la temaslara başladı.

Pakistan diktatörü Müşerref, Türkmenistan başkanı Niyazov ve Afganistan’ın kukla başkanı Karzai, Afganistan’ın işgalinden 7 ay sonra Türkmenistan-Afganistan-Pakistan boru hattı için anlaşma imzaladılar.

ABD istilasının bahanesi olan 11 Eylül saldırılarından hemen sonra ABD dışişleri bakanlığı müsteşarı ve UNOCAL adına Taliban’la son pazarlıkları yürüten ekibin başkanı olan Richard Armitage, Pakistan gizli servisi İSİ’nin başkanı Mahmut Ahmed’e altı maddelik bir ültimatom ilettikten sonra, “Bombalanmaya hazırlanın. Taş devrine geri dönmeye hazırlanın” diye tehdit edince Pakistan, Amerika’nın Afganistan’ı elinden almasına fazla karşı çıkmadı. Gözünü siyah boru hattı hırsı bürümüş olan Müşerref, ABD’nin Bin Ladin engelini asker gücüyle devreden çıkarmasına olumlu bakıyordu besbelli. Nitekim Amerikan istilasından hemen sonra Pakistan Türkmenistan’la boru hattı için ön anlaşma yaptı.

Pakistan’daki ikinci büyük etnik grup olan Peştun’larla çatışan Amerika’yla İslamabad yönetiminin müttefik olmasına karşı ülke içinde büyüyen öfke, 2008 yılında İslamabad’daki Marriott Oteli’ne yapılan bombalı saldırı gibi terör olaylarına neden oldu.

Ancak bu saadet uzun sürmedi. Amerika’nın Kabil’de Peştun ve Pakistan karşıtı bir rejim kurması üzerine, Pakistan yeniden Taliban’ın düğmesine bastı. Peştun aşiretlerinin Afganistan’da dışlanması, Pakistan’da da yaşayan Peştun’ların ABD müttefiki olan İslamabad’a karşı ayaklanmasına ve ülkenin zaten pamuk ipliğine bağlı ulusal birliğini tehdit etmesine neden oluyordu. 2005’ten itibaren Pakistan ordusunun desteklediği ve giderek tümüyle kontrol ettiği Taliban, ülkeyi Amerika ve müttefiklerinden geri almaya başladı.

Amerika bundan ancak beş yıl sonra, yani 2010’da, Pakistan’ın (Bush’un tabiriyle) “NATO dışındaki en önemli müttefik” olmadığını zımnen itiraf ederek, savaşın adını “Afganistan-Pakistan” (AfPak) savaşı olarak değiştirdi. 2012’de Pakistan savaşı kazandı ve ABD Afganistan’dan geri çekilmeye başladı.

Basra Körfezi’nin ağzındaki bu stratejik ülke, Amerika’nın beceriksiz ellerinden kayıp gitti. Bir zamanlar ABD askerleriyle omuz omuza duran Pakistan ordusu, artık Çin’le ortak tatbilat yapıyor.

Böylece Amerika, 2001’de soyunduğu “Büyük Oyun”u kaybetmiş ve Çin’in etki alanını genişletmesini engelleyememiş oldu. Çin’i Basra Körfezi’ne bağlayan deniz yollarını ve boru hatlarını ele geçirmeye çalışan Amerika mağlup olurken, Pakistan’ın yeni müttefiki Çin, hem Pakistan’a ileri askerî teknoloji sağlıyor, hem onunla ortak tatbikat düzenliyor, hem de Pakistan’ın güneyinde, Basra Körfezi’nin ağzında, Çin’e giden tankerleri koruyabilecek ve Pakistan’la ortak düşmanı Hindistan’a petrol sevkiyatlarını tehdit edebilecek stratejik Gwadar deniz üssünde yerleşiyordu (bkz. harita).

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ABD’nin “Arap Baharı” Suudî Arabistan ve Katar’ın “Şeriat Kışı”na dönerken… (4)

1950’lere uzanan bir şer ortaklığı

1952’de Mısır’da Batı kuklası Kral Faruk’u deviren Albay Nasır’ı alaşağı etmek için 1953’te ABD Başkanı Eisenhower Beyaz Saray’da Müslüman Kardeşler’le görüşüyor. 1954’de Müslüman Kardeşler Nasır’a suikast teşebbüsünde bulundu.

Aslında bu şer ortaklığı yeni sayılmazdı. ABD, İngiltere, İsrail ve Suudi Arabistan 1950’lerden beri İhvan-ı Müslimin, yani Müslüman Kardeşler örgütünü kullanarak Arap milliyetçiliğinin altını oymuşlardı. İhvan, İngilizleri Mısır’dan kovan Albay Cemal Abdül Nasır’a ve İsrail ordusunu perişan eden Enver Sedat’a sayısız suikast düzenlemiş ve sonunda İsrail’den Sina’yı geri alan Sedat’ı öldürmeyi başarmıştı. Suriye’yi emperyalist güçlerin elinden kurtaran Baas partisine karşı da 1980’lerde İhvan kanlı bir ayaklanma başlatmıştı. Gene aynı yıllarda, Filistin El Fetih örgütü Lübnan’da sürgündeyken İsrail’in parasal ve idarî yardımıyla İhvan Gazze’de yerleşmiş ve Vehhabî mezhebinin karanlık öğretisiyle Filistin halkını ulusal kurtuluş mücadelelerinden saptırmaya çalışmıştır.

ABD Başkanı Ronald Reagan, Afganistan’daki sosyalist yönetimi devirmek için savaşan gerici aşiret liderleri ve eşkiyalarla 1985’te Beyaz Saray’da görüşüyor.

Ancak 1980’lerin en önemli Batı-İhvan ortak operasyonu hiç kuşkusuz Afganistan’daki sosyalist iktidarı devirmeye yönelik uluslararası Selefî cihad oldu. Afganistan sayesinde İhvan, dünyanın en iyi askerî akademilerinde eğitim görmüş, savaş tecrübeli bir askerî kanada sahip oldu: CİA’nın ona miras bıraktığı adla El Kaide. O dönemde El Kaide veritabanı İslam Konferansı Örgütü’nün bilgisayar sisteminde duruyordu ve Afganistan’daki cihat ordusunun tüm kayıtları ve e-mail haberleşmeleri burada saklanıyordu. Zaten “El Kaide” de İKÖ’nün bu veritabanı ve e-mail sisteminin adıydı.

Eski Mİ5 ajanı David Shayler, İngiliz hükumetinin 1994-6 arasında Muammer Gaddafi’ye karşı darbe ve suikast planlayıp, bu iş için El Kaide teröristi Enes El Libî’ye 100 bin sterlin ödediğini açıklamaya kalkıştığı için Paris’te tutuklanarak İngiltere’de hapse mahkum oldu. El Libî 1998’de de Kenya ve Tanzanya’da ABD büyükelçiliklerini havaya uçurduktan sonra İngiltere’ye dönerek 2000 yılına kadar Manchester’da yaşadı.

Afganistan’dan sonra İhvan’ın cihat ordusu 1990’lara yeni ufuklara açıldı, Cezayir’de Fransızlara karşı bağımsızlık savaşı vermiş olan Ulusal Kurtuluş Cephesi iktidarına karşı terör savaşı başlattı, Çeçenistan’da Rusya’ya savaş açtı ve Libya’da İngiliz gizli servisinin desteğiyle İngiliz ve Amerikalıları Libya’dan kovan Albay Muammer Kaddafi’ye suikast girişiminde bulundu. Bu saldırılar başarısız oldu.

El Kaidecilerin bir kısmı, İngiliz gizli servisleri ve özel kuvvetlerinin denetimindeki El Muhacirun (Muhacirler) örgütü çatısı altında Bosna’da Sırplar’la savaştı. Daha sonra Londra’ya yerleşen El Muhacirun liderleri, buradan yeni Batı-İslam savaşının temellerini atacak şekilde propaganda, terörist eğitimi ve operasyonları başlattılar. Cezayir’deki rejime saldıran GİA teröristleri, Fransa’daki Cezayirli topluluğuna da bulaştı ve bu ülkede de kanlı eylemler yapmaya başladılar. Fransa’daki eylemlerinden sonra GİA teröristlerinin El Kaideciler için “güvenli liman” olan İngiltere’ye kaçmaları nedeniyle Fransa, İngiltere’nin El Kaideye kucak açmasını yeren “Londonistan” sözcüğünü telaffuz etmeye başladı. Giderek tüm kıta Avrupa’da İngiltere, İslamcı terörün odağı anlamında “Londonistan” diye anıldı.

5. Bölüm: Şer ortaklığı bozuluyor…

Posted in Uncategorized | Leave a comment